Międzynarodowa Konferencja Naukowa ,,Dysleksja w wieku dorosłym'' – obszerna relacja serwisu Reedukacja.pl
Autor: Redakcja Reedukacja.pl

W dniach 28-29 listopada 2009 roku odbyła się w Gdańsku Międzynarodowa Konferencja Naukowa "Dysleksja w wieku dorosłym", która została objęta patronatem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwa Edukacji Narodowej. Konferencję zorganizowali Instytut Psychologii Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego oraz Polskie Towarzystwo Dysleksji. Przedstawiciele serwisu Reedukacja.pl aktywnie uczestniczyli w tym ważnym wydarzeniu. Poniżej zamieszczamy skrót najważniejszych informacji wraz z fotorelacją.
 
Powitania oraz uroczystego otwarcia konferencji dokonała prof. Marta Bogdanowicz. Wyraziła przy tym nadzieję, że tego typu spotkania przyczynią się do wypracowania odpowiedniego modelu wspomagania dorosłych, w tym głównie studentów z dysleksją w toku ich studiów w Polsce i zagranicą. Swoją obecnością zaszczyciła m.in. Minister Edukacji Narodowej Katarzyna Hall. W Konferencji uczestniczyli Specjaliści z kraju oraz goście zagraniczni, tj. prof. David Pollak (Wielka Brytania), prof. Angela Fawcett (Wielka Brytania), dr Marcin Szczerbiński (Wielka Brytania), dr Pavla Cimlerova (Republika Czeska), dr Reda Gedutiene (Litwa), dr Bożena Wszeborowska (Giblartar, Wielka Brytania), Iwona Pikora (Luxemburg).

Podczas dwudniowej konferencji odbyły się wykłady plenarne, warsztaty tematyczne, sesja plakatowa oraz dwa bardzo ciekawe panele dyskusyjne - pełnomocników rektorów ds. studentów niepełnosprawnych oraz panel ekspertów.  Referaty wygłosili m.in.:
 
prof. David Pollak (Wielka Brytania)
o Studenci z dysleksją w uczelniach brytyjskich
 
W swoim wystąpieniu profesor podkreślił, że jednostka posiadająca pewną cechę utrudniającą uczenie się może osiągnąć tyle na ile pozwoli jej na to społeczeństwo. Jego zdaniem w Wielkiej Brytanii nastąpił znaczący wzrost świadomości dotyczący dysleksji, choć wiele do życzenia pozostawia jeszcze poziom świadomości wykładowców pracujących na brytyjskich uczelniach. Przytoczył przykłady modeli zachowań, w tym m.in. model remedialny (remedial or on-course model), który prezentuje postawę: "Idź, niech Ci pomogą inni. Ja nie zmienię swoich metod dydaktycznych." Zaznaczył przy tym, że uniwersytety w Wielkiej Brytanii coraz częściej zatrudniają osoby, których zadaniem jest wspieranie studentów w pokonywaniu ich trudności w uczeniu się. Sami studenci też są coraz bardziej świadomi i oczekują konkretnego wsparcia od wykładowców. Omówił także istniejące sposoby technologicznego wsparcia, w tym m.in. program Read&Write, który umożliwia czytanie zawartości stron internetowych na głos. Zaznaczył przy tym, że ułatwienie życia osobom dyslektycznym nie wymaga szczególnych nakładów dodatkowej pracy. Podstawowym elementem jest świadomość, w jaki sposób można takim studentom pomóc. Znaczenie mają typy czcionek, które są używane w prezentacjach. Część profesorów jednak nie chce dokonywać zmian na nieco mniej formalne, bowiem uważają, że to im nie przystoi - mówił profesor. Jego zdaniem kartki z wydrukami przekazywanymi studentom nie powinny być białe, ale w kolorach pastelowych. Prezentacje wykładów powinny być dostępne na stronach www dla studentów, którzy mogliby samodzielnie zmieniać tło, czcionki itp. Jego zdaniem, jeżeli kursy będą bardziej przyjazne dla studentów dyslektycznych to chętniej zostaną oni na wykładach, a tym samym osiągnął lepsze wyniki w nauce.
Profesor David Pollak przekonywał, że wykładowcy powinni mówić studentom, że są świadomii i akceptują dysleksję. Dzielił się takze cennymi uwagami. Zaznaczył, aby wykładowcy nigdy nie powinni prosić wybierając studentów, aby przeczytali na ćwiczeniach jakiś tekst na głos. "Zapytaj raczej: Czy ktoś chciałby to dla nas przeczytać?" - podkreślał.
Jego zdaniem postawoawowym wyzwaniem jest umożliwienie dostępności  sposobów egzaminowania dla wszystkich, ale bez obniżania jakości naucznia (chodzi o umożliwienie zdania egzaminu w innej formie, zachowując jednocześnie wymagania edukacyjne).
Profesor dobitnie podreślił, że dysleksja to nie choroba, to nie problem jednostki, ale problem całego społeczeństwa.

Zobacz także stronę prof. Davida Pollaka: www.brainhe.com


prof. Angela Fawcett (Wielka Brytania)
o Diagnoza osób dorosłych z dysleksją

Na początku wykładu prof. Fawcett przytoczyła historię swojego studenta, który nie chciał zaakceptować, że jest dyslektykiem. Nie chciał innego traktowania (np. nie korzystał z wydłużonego czasu podczas egzaminów), przez co nie był w stanie realizować swoich planów. Zdaniem profesor należy korzystać z pomocy, bowiem odrzucanie jej może mieć wpływ na całe dalsze życie takiej osoby. Procesy mózgowe przebiegają bowiem w inny sposób u osób z dysleksją niż u osób bez dysleksji - tłumaczyła profesor.
Wspomniała o różnych profilach dorosłych uczniów.
Podejmując temat diagnozowania zaznaczyła, że podstawowym celem badania testem IQ jest uświadomienie studentom ich mocnych stron, bowiem doskonale wiedzą jakie mają słabe strony. Przypomniała, że w latach 1994-2006 prowadziła z Rodem Nicolsonem badania diagnozujące studentów na Uniwersytecie Sheffield w Wielkiej Brytanii. Omówiła wyniki tych badań. Wspomniała także o projekcie TEMPUS, programie badań przesiewowych na Bałkanach (Bośnia, Serbia, Chorwacja, Słowenia, Węgry i Rumunia). Dzięki realizacji tego programu, w tych krajach 17,6% populacji studentów zostało zidentyfikowanych jako dyslektycy.
Podczas prezentacji omówione zostały także praktyczne aspekty diagnostyki w Wielkiej Brytanii, które nie zostały jeszcze precyzyjnie określone.


|<< 1  2  3  >  >|